بسمه تعالی
در این مقاله به بررسی موضوع آسیب‌شناسی ورزش کاراته با تمرکز بر اساتید پرادعا، کم‌سواد و مُسن می‌پردازیم.
این مسئله از جنبه‌های مختلف قابل بررسی است و می‌تواند تأثیرات منفی بر سلامت و پیشرفت هنرجویان داشته باشد.
👈آسیب‌های ناشی از آموزش غیراصولی

آموزش کاراته توسط افرادی که دانش کافی در زمینه‌های مختلف از جمله آناتومی، فیزیولوژی ورزشی، اصول تمرین، و تکنیک‌های صحیح اجرای حرکات ندارند، می‌تواند منجر به آسیب‌های جدی در هنرجویان شود. برخی از این آسیب‌ها عبارتند از:

*آسیب‌های عضلانی و اسکلتی:*

اجرای نادرست فنون، گرم نکردن کافی، تمرینات بیش از حد توان، و عدم توجه به تفاوت‌های فردی هنرجویان می‌تواند باعث کشیدگی و پارگی عضلات، پیچ‌خوردگی مفاصل، و حتی شکستگی استخوان‌ها شود.

*آسیب‌های مفصلی*:
تکرار حرکات اشتباه به مرور زمان می‌تواند منجر به آرتروز زودرس، ساییدگی غضروف، و آسیب‌های رباطی در مفاصل مختلف مانند زانو، مچ پا، شانه و آرنج شود.

*آسیب‌های عصبی*:
فشارهای نامناسب در حین اجرای تکنیک‌ها یا تمرینات قدرتی غیراصولی می‌تواند به اعصاب محیطی آسیب وارد کرده و منجر به درد، بی‌حسی، و ضعف عضلانی شود.

*آسیب‌های ناشی از عدم آمادگی جسمانی*:
اساتیدی که به آمادگی جسمانی پایه هنرجویان توجه نمی‌کنند و تمرینات پیشرفته را زودتر از موعد آغاز می‌کنند، احتمال آسیب دیدگی را افزایش می‌دهند.
چالش‌های مربوط به اساتید پرادعا و کم‌سواد

*عدم تشخیص صحیح مشکلات*:

این اساتید ممکن است به دلیل کمبود دانش، قادر به تشخیص صحیح علائم آسیب در هنرجویان نباشند و در نتیجه، اقدامات درمانی و پیشگیرانه مناسبی انجام ندهند.

*اصرار بر روش‌های منسوخ:* ممکن است این افراد به روش‌های آموزشی قدیمی و غیراصولی که مبتنی بر علم روز نیستند، اصرار ورزند و از پذیرش رویکردهای نوین و ایمن‌تر خودداری کنند.

*ایجاد باورهای غلط*:

ادعاهای بی‌اساس و غیرعلمی این اساتید می‌تواند منجر به شکل‌گیری باورهای غلط در هنرجویان شود که در نهایت به ضرر سلامت و پیشرفت آن‌ها خواهد بود.

*عدم توجه به تفاوت‌های فردی*: یک استاد آگاه می‌داند که هر هنرجو توانایی‌ها و محدودیت‌های خاص خود را دارد. اساتید کم‌سواد ممکن است بدون توجه به این تفاوت‌ها، یک برنامه تمرینی یکسان را برای همه تجویز کنند که می‌تواند برای برخی افراد آسیب‌زا باشد.
ملاحظات مربوط به اساتید مُسن

*کاهش توانایی‌های جسمی*:
با افزایش سن، توانایی‌های جسمی افراد به طور طبیعی کاهش می‌یابد. اگر استاد مُسن از نظر جسمی قادر به نمایش صحیح تکنیک‌ها و نظارت دقیق بر اجرای آن‌ها نباشد، کیفیت آموزش پایین آمده و احتمال اشتباهات و آسیب‌ها افزایش می‌یابد.

*دانش ناکافی در زمینه‌های نوین*:

علم ورزش و روش‌های تمرینی به طور مداوم در حال پیشرفت است. اساتید مُسنی که به‌روزرسانی دانش خود را جدی نمی‌گیرند، ممکن است از یافته‌های جدید بی‌اطلاع باشند و همچنان بر اساس دانش قدیمی خود آموزش دهند.

*خطر انتقال عادات تمرینی نادرست*:
اگر استاد مُسن در طول سال‌ها عادات تمرینی نادرستی را در خود نهادینه کرده باشد، ممکن است ناخواسته این عادات را به هنرجویان خود نیز منتقل کند.
راهکارهای پیشگیری و بهبود

*انتخاب آگاهانه مربی*:
هنرجویان باید در انتخاب مربی دقت کنند و از سوابق آموزشی، مدارک معتبر، و دانش روز او اطمینان حاصل کنند.
*تأکید بر آموزش مستمر مربیان*: فدراسیون‌ها و سازمان‌های مربوطه باید دوره‌های آموزشی و بازآموزی منظمی را برای مربیان برگزار کنند و آن‌ها را با جدیدترین یافته‌های علمی در زمینه کاراته و علوم ورزشی آشنا سازند.

*ارزیابی دوره‌ای عملکرد مربیان*:

لازم است سازوکاری برای ارزیابی دوره‌ای دانش و عملکرد مربیان وجود داشته باشد تا از ارائه آموزش‌های کیفی و ایمن اطمینان حاصل شود.
*افزایش آگاهی هنرجویان*: هنرجویان باید در مورد اصول صحیح تمرین، علائم آسیب‌های ورزشی، و اهمیت گرم کردن و سرد کردن بدن آگاه شوند تا بتوانند در صورت لزوم از خود محافظت کنند و مطالبات درستی از مربی خود داشته باشند.

*همکاری با متخصصان*:
مربیان باید در صورت بروز آسیب در هنرجویان، آن‌ها را به متخصصان پزشکی و فیزیوتراپی ارجاع دهند و در طراحی برنامه‌های بازتوانی با آن‌ها همکاری کنند.

👈در پایان، ارتقای سطح دانش و آگاهی مربیان کاراته، به ویژه در زمینه‌های علمی مرتبط با ورزش، و همچنین نظارت دقیق بر عملکرد آن‌ها، نقش بسزایی در پیشگیری از آسیب‌های ورزشی و ارتقای سطح کیفی آموزش این رشته رزمی خواهد داشت. هنرجویان نیز با انتخاب آگاهانه مربی و پیگیری دانش خود می‌توانند نقش مهمی در حفظ سلامت و پیشرفت خود ایفا کنند.

✍️ استاد سید جواد اعتمادی
فروردین 1404